سرم مانند مرغی پر کشید از شاخه ی گردن

نگین مردمک بیرون پرید از حلقه ی چشمم

ز نابینایی اندوهگین خویش ترسیدم

رگ خشکی پس از پرواز او ، بر جای او رویید

تنم چون استخوان مردگان از گوشت خالی شد

نسیم آن استخوان را ، چون سگی بی اشتها ، بویید