تنم چون استخوان مردگان از گوشت خالی شد

سرم مانند مرغی پر کشید از شاخه ی گردن

رگ خشکی پس از پرواز او ، بر جای او رویید

نسیم آن استخوان را ، چون سگی بی اشتها ، بویید

کنار جاده ی جنگل که همچون چجوی ، جاری بود