نسیم آن استخوان را ، چون سگی بی اشتها ، بویید

سرم مانند مرغی پر کشید از شاخه ی گردن

رگ خشکی پس از پرواز او ، بر جای او رویید

تنم چون استخوان مردگان از گوشت خالی شد

کنار جاده ی جنگل که همچون چجوی ، جاری بود

درختی گشتم و یکباره از رفتن فروماندم