کنار جاده ی جنگل که همچون چجوی ، جاری بود

تنم چون استخوان مردگان از گوشت خالی شد

نسیم آن استخوان را ، چون سگی بی اشتها ، بویید

درختی گشتم و یکباره از رفتن فروماندم

درختان در پی ام ، چون رهروان خسته ، صف بستند

سپس در من سر به سوی آن صف انبوه گرداندم