چو قاب کهنه ای هستم ز عکس خویشتن خالی

هم کنون شامگاهانست و رنگ آسمان ، خونین

افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی

من اینجا در میان بیشه ی انبوه ، تنهایم

به روی شاخساران ، میوه ی گنجشک ها رسته

زمین با آب باران شسته خون روشنایی را