که جز بخت خویشش حجابی ندیدم

ز چشم تو ام سر کشید آفتابی

کزان پاک تر ، آفتابی ندیدم

رخ از من بپوشید و بر او نگیرم

مرا سایه ی شوم نفرینی از پی

روان است چون گربه ای در غروبی