مرا سایه ی شوم نفرینی از پی

رخ از من بپوشید و بر او نگیرم

که جز بخت خویشش حجابی ندیدم

روان است چون گربه ای در غروبی

نه از او توانم گذشتن به گامی

نه او را ز خود دور کردن به چوبی