عزیزا ! من آن استخوانی درختم

مرا زیستن بی تو نامی ندارد

مگر مرگ من ، زندگی نام گیرد

که با آخرین برگ خود شاد بودم

مرا آخرین برگ هستی تو بودی

دریغا که من غافل از باد بودم