بار غم بزرگ جهان بر دل من است

از آسمان ، ستاره ی اشکی نمی چکد

زین غم ، نهال های جوان پای در گلند

اما کبوتران مسافر سبکدلند

هر شاخه ، پنجه ای است که از آستین خاک