هر شاخه ، پنجه ای است که از آستین خاک

بار غم بزرگ جهان بر دل من است

اما کبوتران مسافر سبکدلند

سر بر زده ست و حاصل او میوه ی غمی است

هر برگ ، چون زبان عطش کرده ی درخت

در آرزوی قطره ی نایاب شبنمی است