خورشید را ربود

زاغان ، درون کوچه ی تاریک آسمان

پر می زدند مست

این ، نعره می کشید که دست سیاه شب

آن ، نعره میکشید که مشت درشت کوه

خورشید را شکست

پوشیده بود چشمه ی ماه از غبار ابر