چون بغض در گلوی شب بی صدا شکست

ماندیم و زیستیم

باران گریه کوفتن آغاز کرده بود

بر شیشه های پنجره ی دیدگان تو

آمیخت سرگذشت من و داستان تو

ما چون دو برگ همزاد از شاخ یک درخت

بر خاک ریختیم