باران دوباره کفتن آغاز کرده بود

اما چو باد حیله گر از راه دررسید

ما را فریب داد و به دنبال خود کشاند

آنگه ز یاد برد و به خاک سیه نشاند

بر شیشه های پنجره ی کوچک اتاق

خاکستر سپید هزاران خیال دور

دامن گشوده بود به ویرانه ی اجاق