تا در نگین مردمک چشم خود نهم

در گوش من طنین فکند آن صدا هنوز

در خواب های تیره ی اندوهگین خویش

یک شب ترا چو مستی افیون شناختم

نقشی از آن خیال گریزنده ساختم

نقش تو ماند و ، نام تو در خاطرم نشست

اما تو همچو خواب ز چشمم گریختی