به خیره همی دست یازی ببد

که ایران بپرداز و بیشی مجوی

سر ما شد از تو پر از گفت وگوی

ترا شهر توران بسندست خود

فزونی مجوی ار شدی بی نیاز

که درد آردت پیش رنج دراز

ترا کهتری کار بستن نکوست