آتش سرخ زبانش فکند شعله در آب

چشمش از حسرت آبی که نیابد همه عمر

می دود همچو سگی هار ، به دنبال سراب

بیم دارد که چو لب تر کند از چشمه ی دور

آسمان ، کاسه ی براق لعاب اندودی است

که ازو قطره ی آبی نتراویده برون