غول مستی است که برخاسته از بستر خویش

کوره راهی که خط انداخته بر پشت کویر

جلد ماری است که خالی شده از خنجر خویش

گردبادی که برانگیخته گرد از تن راه

گون از زور عطش پنجه فروبرده به خاک

تا مگر درد جگر سوز خود آرام کند