گون از زور عطش پنجه فروبرده به خاک

گردبادی که برانگیخته گرد از تن راه

غول مستی است که برخاسته از بستر خویش

تا مگر درد جگر سوز خود آرام کند

زخم چرکین ترک های زمین منتظر است

تا مگر مرهمی از ظلمت شب وام کند