تا مگر درد جگر سوز خود آرام کند

غول مستی است که برخاسته از بستر خویش

گون از زور عطش پنجه فروبرده به خاک

زخم چرکین ترک های زمین منتظر است

تا مگر مرهمی از ظلمت شب وام کند