چشمه ای نیست که در بستر خشکیده ی جوی

زخم چرکین ترک های زمین منتظر است

تا مگر مرهمی از ظلمت شب وام کند

سینه مالان بخزد چون تن لغزنده ی مار

کوه و خورشید ، سراسیمه به هم می نگرند

اسب ، جان می سپرد تشنه ، در آغوش سوار