تن در استخر بلورین افق می شست

اندک اندک ، شعر شیوایی رقم می زد

شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش

حوری خورشید سیر از لذت آغوش

گاه ، سر از آب مینایی بدر می کرد

شهر را از برق شادی شعله ور می کرد

گاه ، عریان ، پای بیرون می نهاد از آب