با گل دیوار باران خورده ، می آمیخت

حوله ی ابر سپید از پیکر پاکش

عطر گرمی می ربود و در هوا می ریخت

عطر او با بوی برگ خیس پوسیده

شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش

آفتاب اشفانده زلف شسته را بر دوش

باد مست ، این شاعر شوریده ی رسوا