پرسه می زد در خیابان های پر غوغا

شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش

آفتاب اشفانده زلف شسته را بر دوش

باد مست ، این شاعر شوریده ی رسوا

واژه هایش را میان برگ های نیمه جان می جست

در غم گنگ خزان می جست

من ، کنارش راه می رفتم