می روم آنجا که چون چشمم به طاق آسمان افتد

می روم آن سان که نعل اسب من از سینه ی هر سنگ لاله ی برقی برویاند

می روم آن سال که گرمای نفس های تب آلودش

پرده ی ابریشمین آبشاران را بسوزاند

بشکفد در باغ چشمم سوسن خورشید

همچو عکس بیشه ها در چشم آهوها

می روم آنجا که چون اسبم دو چشم از خواب بگشاید