که روزی چون گره می شد ، حریف دشمنانش بود

ببین آن چشم را چون جوجه ای در خاک و خون خفته

که روزی استخوان کاسه ی سر آشیانش بود

ببین آن مشت را ، آن دست دورافتاده از تن را

ببین آن مغز خون آلوده را ، آن پاره ی دل را

که در زیر قدم ها می تپد بی هیچ فریادی