عصایم در گل نرم بیابان ریشه می بندد

من کنون در خزانی بی بهار آواز می خوانم

من کنون در شب تنهایی خود پیش می رانم

شب بی ماه در من لانه می سازد

درختی در کنار راه می روید

درختی درکنارم راه می پوید

عصای کوری اش در دست و بار پیری اش بر دوش