ز روی کشتزاران سپید پنبه بر می خاست

ترا بار دگر در خویش خواهم دید ، ای خورشید ، ای خورشید

در آن شب در شب دیدار

غباری نرم تر از آنچه در شبهای طوفانی

میان تپه های ماهتابی خیمه خواهد زد

و من در پشت آن خیمه

بسان شعله ای در خرمن پنبه