گشوده سوی درختان دوردست آغوش

گواه آن همه ایام رفته از یاد است

درخت پیچک ایوان ما ، رمیده ز ما

ستاره ها ، همه درذ قاب شیشه محبوسند

قناریان ، همه در گوشه ی قفس خاموش