تو هر غروب ، نظر می کنی به خانه ی من

برای کودک گریان ترانه می خواندی

مرا ز خواب برانگیزد آن ترانه هنوز

دریغ ! پنجره ، خاموش و خانه تاریک است

خیال کیست در آن سوی شیشه های کبود

که از تو دور ، ولی با دل تو نزدیک است