دریغ ! پنجره ، خاموش و خانه تاریک است

خیال کیست در آن سوی شیشه های کبود

که از تو دور ، ولی با دل تو نزدیک است

من از دریچه ، ترا در خیال می بینم

که خیره می نگری ماه شامگاهی را

سپس به اشک جگر سوز خویش ، می شویی