من از دریچه ، ترا در خیال می بینم

خیال کیست در آن سوی شیشه های کبود

که از تو دور ، ولی با دل تو نزدیک است

که خیره می نگری ماه شامگاهی را

سپس به اشک جگر سوز خویش ، می شویی

ز چشم کودکم اندوه بی پناهی را