که خیره می نگری ماه شامگاهی را

که از تو دور ، ولی با دل تو نزدیک است

من از دریچه ، ترا در خیال می بینم

سپس به اشک جگر سوز خویش ، می شویی

ز چشم کودکم اندوه بی پناهی را