و من در آینه ، خود را نگاه می کردم

ز لابلای ستون ها ، سپیده بر می خاست

بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد

نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود

سرم چو حبه ی انگور زیر پا مانده