ستاره ها ، همه در خواب می درخشیدند

سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد

و آسمان سحرگاهان

بسان مخمل فرسوده ، نخ نما شده بود

و من ، به بانگ خروسان ، نماز می خواندم

حضور قلب من از من رمیده بود و ، نماز

به بازی عبث لفظ ها بدل شده بود