هوار حسرت ایام ، بر سرم می ریخت

نماز ، پایان یافت

و من در آینه ، تصویر خویش را دیدم

حصار هستی ام از هول نیستی پر بود

و من ، چو برج خراب از هراس ریزش خویش

به زیر سایه ی نسیان پناه می بردم

وزان دریچه که از عالم غریبی من