فواره ی کشیده ی اندامش

با مستی گداخته اش در سرم دوید

رگ های من گشوده شد و ، او چو خون پاک

در پیکرم دوید

در باغ چشم من

رقصید و چون کلاف ، گره شد به دست باد

در موی او که گرد پریشان آب بود