و باد از باغ ها می آورد بوی بهاران را

و انبوه عظیم ریشه ها

از حسرت سوزان خود

در خاک می پوسد

هلا ، ای باد آرام سحرگاهی

کنون وقت است تا از برگ های حسرت دیرین بپیرایی

چمنزار فراخ و دلگشای یادگاران را