هیچ کس در ماتم اینان نمی گرید

ای بهار رفته از خاطر ! من آن مرداب خاموشم

آب بی لبخند حزن آلوده ی افتاده از جوشم

در دل من ، برگ های مرده ی ایام می پوسند

باد هم اینجا می نالد

عشق من این دختر کولی

در میان بیشه های ساحل مرداب خوابیده ست