سنگ ، در هم می شکست از گام پولادین او

کز بلندی بوسه می زد بر جبین آفتاب

گفت : چون این پهلوان بر سنگ ره پا می نهاد

چون شباهنگام ، خواب راحتش در می ربود

ناله می کرد از سر سنگین او ، بالین او