گفت : چون یک روز ، خشم آورد تیپا زد به کوه

چون شباهنگام ، خواب راحتش در می ربود

ناله می کرد از سر سنگین او ، بالین او

کوه از جا کنده شد ، لغزید و در صحرا نشست

گردی از لغزیدنش برخاست چون دود از حریق

پهلوان خندید و خوفش در دل خارا نشست