تاج او در دست رستم ماند و ، خود بیرون شتافت

عرصه ی کین را ز بیم جان شیرین ترک گفت

اسب را زین کرد و سوی ساحل جیحون شتافت

رو به دربار پشنگ آورد و نالیدن گرفت

کای پدر ! این کیست ، این مردی که رستم نام اوست

من جوانش خوانده بودم ، دیگرا جویای نام