و گاهگاه ، باران

از جبهه ی گشاده ی زاهد زدوده است

بر شیشه ها ، تلنگر وحشت

رویای کودکان را آشفته می کند

نقش و نگار بی رمق خون را

از زیر ناودان ها ، می شوید

مردان ، دل های مرده شان را