غیر از صدای رهگذرانی که گاه گاه

غیر از صدای ، زنجره هایی که باد را

با آن زبان الکن دشنام می دهند

در سینه ها ، صدای رسایی نیست

تصنیف کهنه ای را در کوچه های شهر

با این دو بیت ناقص ، آغاز می کنند

آه ای امید غایب