آه ای امید غایب

غیر از صدای رهگذرانی که گاه گاه

تصنیف کهنه ای را در کوچه های شهر

با این دو بیت ناقص ، آغاز می کنند

ایا زمیان آمدنت نیست ؟

سنگ بزرگ عصیان دردست های توست

ایا علامت زدنت نیست ؟