و ماه ، از سر دیوارهای خشتی شهر

به چکمه های گل آلود ، رنگ خون داده ست

و دیگر آینه ، نیروی تند حافظه را

به بی حواسی پیری سپرده است

نگاه می کند آیینه های خالی را

و پیش می اید تا گونه های خیسش را

به شیشه های کبود دریچه چسباند