و پیش می اید تا گونه های خیسش را

به بی حواسی پیری سپرده است

و ماه ، از سر دیوارهای خشتی شهر

نگاه می کند آیینه های خالی را

به شیشه های کبود دریچه چسباند

چراغ می گوید

که در سیاهی دهلیز انتظار ، کسی نیست