به شیشه های کبود دریچه چسباند

و ماه ، از سر دیوارهای خشتی شهر

نگاه می کند آیینه های خالی را

و پیش می اید تا گونه های خیسش را

چراغ می گوید

که در سیاهی دهلیز انتظار ، کسی نیست

صدای زمزمه ی دوردست اشباح است