که در سیاهی دهلیز انتظار ، کسی نیست

و پیش می اید تا گونه های خیسش را

به شیشه های کبود دریچه چسباند

چراغ می گوید

صدای زمزمه ی دوردست اشباح است

که از درون شبستان به گوش می اید

و شب ، ز باغ خبر می دهد که زرگر ابر