و باد می گوید

نمی تراشد دیگر نگین شبنم را

که تا سپیده دمان در عروسی گل ها

به روی پنجه ی لرزان برگ بنشاند

که هیچ برگی بر شاخه ها نمی ماند

درخت ، جاذبه ی رقص را نمی داند

برهنه بر لب جوی ایستاده