ازین توانگر بی آبروی ، بستاند

برهنه بر لب جوی ایستاده

و دست را به دعا سوی آسمان کرده ست

مگر پشیز مسین ستاره ای را ، باز

زمین ، سراسر، تاریک است

و هیچ نوری ، بازی نمی کند در آب

که انعکاسش بر طاق آسمان افتد